Intuitie en welzijn

In aansluiting op het vorige bericht en terwijl ik uit het raam kijk naar de straat en naar de overal aanwezige, actieve en haastende mensen, komt bij mij de gedachte op dat het woord welzijn een versleten, door lawaai bedolven cliché is geworden dat nog maar weinig mensen echt raakt.

Welzijn bevindt zich buiten het lawaai. Daar waar stilte is en waar om verandering wordt geroepen. Het staat voor iets dat niet populair is, niet eenvoudig, maar wel moeilijk en juist. We zijn gewend geraakt aan steeds nieuwe prikkels en wat al bekend en herhaald is, verliest onze aandacht en verdwijnt in het ruisen van andere, luidruchtige indrukken die om onze aandacht schreeuwen. Dat is op zijn manier vermoeiend, maar we zijn er zo afhankelijk van geworden dat we het als vanzelfsprekend zijn gaan beschouwen, zelfs als juist.

Niemand van ons is geboren met een mobiel in de hand, ook een laptop of gps was nergens aan de navelstreng vastgemaakt. Niets tegen vooruitgang – het is een goede dienaar, maar een slechte meester. En gezien de verfijning van ons hele organisme zou je kunnen denken dat we alles wat nodig is voor een volwaardig leven van nature al tot onze beschikking hebben.

En het blijkt dat we dat ook hebben, tot op zekere hoogte – als we tenminste de mogelijkheid én de bereidheid hebben om wakker te zijn. De stem van onze intuïtie behoort, ondanks alle beweringen van het tegendeel, nog altijd tot de beste raadgevers. Onder één voorwaarde: dat ze met ons mag spreken.

Als we haar echter aan een boom hebben vastgebonden en de mond met tape hebben dichtgeplakt zodat ze ons leven niet in de weg zit, haar in een doos hebben opgesloten en in de kelder hebben gegooid, of haar zo hebben laten martelen dat ze zich op de rand van de dood bevindt, dan kunnen we niet anders dan vertrouwen op onze weliswaar luidruchtige, maar gebrekkige levensdispatcher: het verstand. Op het eerste gezicht lijkt daar niets mis mee te zijn. Alles wat we doen is immers redelijk – totdat een ziekte ons onderuit haalt en wij iets dierbaars verliezen,  in een doodlopende straat belanden, of zelfs in de greppel terechtkomen.

Er zijn mensen die dan beginnen te begrijpen en te voelen dat er iets niet klopt met de navigatie… iemand heeft haar uit het raam gegooid…sommigen ontdekken dat het tijd is om haar te zoeken, excuses aan te bieden en met nederigheid naar haar terug te keren…om zich weer te laten leiden naar geluk en levensvreugde.

Dát is welzijn. Dat is het ware Welzijn: verbonden zijn met dat wat echt is in ons.

Met ons innerlijk, dat als enige, mits ontwaakt verbonden is met de Natuur, het Universum, de planeet Aarde en de Zon, en dat onze hoogste natuurlijke staat vertegenwoordigt – en het beste weet wat er werkelijk toe doet en wat goed voor ons is.

Kijk eens een poosje in stilte uit het raam...